Hayatın süzgecinden
ağır ağır süzülürken
bir gün dönüp bakmışsın ki
geriye ömrünün posası kalmış.
Gözlerinde fer
dizlerinde derman kalmamış.
Nice hayallerin yarım
nice arzuların zamana karışmış.
İçinde biriken ukdeler
Duygularını yüreğini sessizce törpülemiş.
"ele avuca düşme" korkusu sarmış.
Zaman
sessiz bir akşam gibi
çökmüş üzerine.
Yanan bir mum misali
günden güne erirken
dilinde tek bir dua kalmış:
"Rabbim:
dinden imandan ayırma.
Ele avuca düşürme."...
Nihat Kurnaz