GEÇMİŞTEN  BUGÜNE  BİZ  Biz, zamanın yavaş aktığı yıllardan geliyoruz. Hayatın aceleye getirilmediği, sabrın ve emeğin değer bildiği bir dönemden. Toprağa dokunduk, alın terinin ne demek olduğunu orada öğrendik. Gaz lambasının ışığında büyüdük, soba başında ısındık. Kış sabahlarında gün doğmadan yollara düştük; kömür sıralarında bekledik. Leğenlerde yıkandık, çamaşırlarımızı yine leğenlerde yıkadık. Yokluk vardı ama şikâyet yoktu; kanaat vardı, dayanma vardı. Zaman değişti. Evler aydınlandı, imkânlar arttı, hayat hızlandı. Biz hem öncesini gördük hem sonrasını yaşadık. Yoklukta şükretmeyi, varlıkta ölçüyü bilen bir nesil olduk. Anne babasını memnun etmeye çalışan bir nesildik biz. Onları üzmemek bir sorumluluktu. Bugün ise çocuklarını üzmemek için kendinden vazgeçen anne babalar olduk. Geçmişle gelecek arasında sessiz bir köprü gibi durduk. Belki çok konuşmadık, kendimizi anlatmayı da pek bilmedik. Ama bu yollardan geçenler, sessizce yük taşıyanları iyi bilir. Değerimiz çok bilinmedi belki. Ama gün gelir, bu sabrı, bu kanaati, bu insanlığı ararsınız. Hem de çok.                      BİZ El bebek gül bebek büyümedik biz   Saçımızı okşayan görmedik biz  Hayat yolu bize hep yokuş oldu  Engelsiz yollarda yürümedik biz.  Sarıp sarmalayan olmadı bizi  El üstünde tutan olmadı bizi İtildik, kakıldık önemsenmedik  Koruyan kollayan olmadı bizi.  Gözle görülmez yaralarımız var  Kalpten silinmez anılarımız var  Dertle doldurduk Ömür sayfasını Unutulmayan acılarımız var  Neler geçti bizim şu başımızdan  Bazen ümit kestik, yarınımızdan  Çok zorlu geçti gençlik yıllarımız  Hiç tat alamadık yaşantımızdan.          Nihat Kurnaz